Fata morgana

Μια διαφορετική ερμηνεία του ποιήματος του Νίκου Καββαδία, που μελοποιήθηκε και πρωτοτραγουδήθηκε από τη Μαρίζα Κωχ, αυτή τη φορά από τη φωνή του Μάριου Φραγκούλη.
Η αιώνια περιπλάνηση του ναυτικού και η αναζήτηση της μοιραίας γυναίκας σε ένα ποίημα εκληκτικής ομορφιάς, με τους πρώτους στίχους του να δίνουν μια άλλη διάσταση στην ερωτική ποίηση.


Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί,
Οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
Όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί,
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά
οι κάβες της Γερακινής και το Στρατώνι
Για επίχρισμα η άγια σκουριά που μας γεννά
μας τρέφει, τρέφεται από μας
και μας σκοτώνει.

Πούθ’ έρχεσαι; απ΄τη Βαβυλώνα
Πού πας; στο μάτι του κυκλώνα,
Ποιαν αγαπάς; κάποια τσιγγάνα
Πώς τη λένε; Fata Morgana.

Σπασμένο καράβι

Ένα εξαίσιο ποίημα ενός μεγάλου ποιητή, ερμηνευμένο από τον θαυμάσιο Κώστα Καράλη.

Λευκό

Mamma mia

Ας δούμε και το τρέιλερ αυτού του έργου που φέτος έσπασε παντού τα ταμεία. Με την ωραία μουσική των ΑΒΒΑ, με πρωταγωνιστές την Μέρηλ Στρηπ και τον Πηρς Μπρόσναν και γυρισμένο μεταξύ άλλων στη Σκόπελο, τη Σκιάθο και το Πήλιο.

Aux Champs Elysées

Αν ζούσε θα ήταν ήδη 70 ετών. Ο χρόνος όμως δεν πρόλαβε να αγγίξει τον Τζο Ντασσέν, αυτόν τον τόσο τρυφερό τραγουδιστή, και τόσο δικό μας. Του έκανε χάρη ή έτσι απλά τον πήρε;
Επιστροφή στα 70's με ένα ωραίο, ανέμελο τραγούδι κι εικόνες από το Παρίσι.

Λεωνίδιο

Για το φίλο που μόλις είδα το αφιερωμένο στο Λεωνίδιο ιστολόγιό του, αφιερώνω κι εγώ με τη σειρά μου κάποιες φωτογραφίες της πραγματικά όμορφης περιοχής του.
Θέλα να πω δυο λόγια για την τσακώνικη γλώσσα. Αυτή η γλώσσα με τα τόσα δωρικά στοιχεία τα οποία διασώζει, είναι παγκοσμίως από τους πρώτους υποψήφιους για εξαφάνιση. Πόσοι να την μιλούν ακόμα; 200; 300; Και πόσο καλά; Είναι υπαρκτά ερωτήματα αυτά κι όχι μόνο δικά μου. Οι γλωσσολόγοι ανησυχούν. Δεν είδα όμως και κανέναν σοβαρό μελετητή, όχι φιλόλογο, μα γλωσσολόγο, να πηγαίνει προς τα εκεί.
Παιδιά ας κάνουμε κάτι όλοι μαζί. Σοβαρά το λέω! Πριν η λήθη σκεπάσει τη γλώσσα, όπως τόσες άλλες. Γιατί ο χρόνος είναι αμείλικτος κι οι γλώσσες αλλάζουν ή χάνονται (όλες, μα όλες!).

Εικόνες μαγείας

Σε πολλούς από εμάς αρέσει να αυτοθαυμαζόμαστε για τις ομορφιές της πατρίδας μας, για τον πολιτισμό μας και για το μεγαλείο μας. Ας μην το κουράζουμε πολύ το θέμα. Δεν ξέρω αν μας έχει παρασύρει τόσο η απίστευτη καθημερινότητα που βιώνουμε, αλλά μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι εικόνες σαν τις παρακάτω μπορούν να αφήσουν κάποιον ασυγκίνητο. Όταν μάλιστα ξέρει (γιατί δεν μπορεί να μην το ξέρει!) ότι σε χώρες όπως αυτή δεν βρίσκεις σκουπίδια στους δρόμους, οι δημόσιες υπηρεσίες σε αντιμετωπίζουν σαν άνθρωπο, η παιδεία είναι αφάνταστη, η υγεία δεδομένη, δεν μπορώ να φανταστώ ότι δεν υπάρχει μια υποβόσκουσα ζήλια.
Να θυμηθούμε και το γνωστό ανέκδοτο που λέει "Όταν εσείς ζούσατε στα δάση, εμείς ξέρετε τι κάναμε; Τα καίγαμε και τα κάναμε μεζονέτες".
Λοιπόν, εικόνες από τη Νορβηγία.

Λουί ντε Φυνές

Ένας από τους ηθοποιούς που άφησαν εποχή σχεδόν σε όλον τον κόσμο ήταν ο Λουί ντε Φυνές. Ο μεγαλύτερος Γάλλος κωμικός (ίσως μαζί με τον Φερναντέλ), έμεινε γνωστός ενσαρκώνοντας έναν ανάποδο και εκνευριστικό χαρακτήρα σχεδόν σε όλα του τα έργα. Οι γκριμάτσες του (συνήθως θυμού, αγανάκτησης και κακεντρέχειας) είναι για σεμινάριο.
Ο πιο συμπαθής αντιπαθητικός ήρωας στην ιστορία του κινηματογράφου!
Το απόσπασμα είναι από την πιο γνωστή ίσως στην Ελλάδα ταινία του με τίτλο Η ασύλληπτη απόδραση, στη σκηνή όπου στο υπό Γερμανική κατοχή Παρίσι προσπαθεί να κρύψει έναν Άγγλο αεροπόρο.

Λισσαβώνα

Μια προσωπική αναφορά θα ήθελα να κάνω σήμερα, δημοσιεύοντας ένα μικρό μέρος από φωτογραφίες που τράβηξα στη Λισσαβώνα στις αρχές της δεκαετίας του '90.
Η Πορτογαλία είναι μια πολύ όμορφη χώρα κι η πρωτεύουσά της η Λισσαβώνα ακόμα ομορφότερη. Ήσυχη πόλη, καθαρή, διατηρεί μια αίγλη κι ένα μεγαλείο, καθώς κι έναν πεσιμισμό και μια νοσταλγία που της δίνουν μια ιδιαίτερη θέση στο ευρωπαϊκό πολιτιστικό γίγνεσθαι.

Από την Ισπανία

Ένα πανέμορφο τραγούδι που μας έρχεται από την Ισπανία, από το πασίγνωστο μουσικό γκρουπ Mecano, τραγουδισμένο από την Ana Torroja.
Για κάποια, πολύ αγαπημένη.



Hijo de la Luna

Tonto el que no entienda
cuenta una leyenda
que una hembra gitana
conjuró a la luna hasta el amanecer
llorando pedía
al llegar el día
desposar un calé
tendrás a tu hombre piel morena
desde el cielo habló la luna llena
pero a cambio quiero
el hijo primero
que le engendres a él
que quien su hijo inmola
para no estar sola
poco le iba a querer.

Luna quieres ser madre
y no encuentras querer
que te haga mujer
dime luna de plata
qué pretendes hacer
con un niño de piel
Hijo de la Luna.

De padre canela nació un niño
blanco como el lomo de un armiño
con los ojos grises
en vez de aceituna
niño albino de luna
maldita su estampa
este hijo es de un payo
y yo no me lo cayo.

Gitano al creerse deshonrado
se fue a su mujer cuchillo en mano
¿de quién es el hijo?
me has engañao fijo
y de muerte la hirió
luego se hizo al monte
con el niño en brazos
y allí le abandonó.

Y en las noches que haya luna llena
será porque el niño esté de buenas
y si el niño llora
menguará la luna
para hacerle una cuna
y si el niño llora
menguará la luna
para hacerle una cuna.

Φθινοπωρινή ομορφιά

Πανσέληνος πάνω από φθινοπωρινά λουλούδια

Για να μην ξεχνάμε ότι το φθινόπωρο πλησιάζει. Και θα το κάνουμε να φτάσει ακόμη γρηγορότερα, μήπως αρπάξει και δροσίσει τον ήλιο.

Ψυχή ευτυχισμένη

"Ίσως η πιο όμορφη στροφή του Λεοπόλδο Λουγόνες", γράφει ο Μπόρχες γι' αυτό το τετράστιχο του μεγάλου Αργεντινού ποιητή.

ΨΥΧΗ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ
Μια μέρα, κει κοντά στο σούρουπο,
καθώς σε αποχαιρετούσα όπως συνήθιζα,
μια θλίψη αμυδρή αποχωρισμού
μ' έκανε να αισθανθώ πως σ' αγαπούσα.

Από το βιβλίο Χρυσαφένιες ώρες (Las horas doradas)
Μετάφραση (από το βιβλίο Εφτά νύχτες): Αχιλλέας Κυριακίδης

Η θάλασσα

Ένα από τα αθάνατα τραγούδια του γαλλικού ρεπερτορίου είναι αυτό του Σαρλ Τρενέ με τίτλο Η θάλασσα (La Mer). Ο Σαρλ Τρενέ (Charles Trénet, 1913-2001) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους τραγουδιστές, με μια καριέρα που κράτησε πάνω από 60 χρόνια.
Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, που κατάφερε να δημιουργεί εξαίσια μουσική μέχρι σχεδόν το τέλος της ζωής του.

La mer
Qu'on voit danser le long des golfes clairs
A des reflets d'argent
La mer
Des reflets changeants
Sous la pluie

La mer
Au ciel d'été confond
Ses blancs moutons
Avec les anges si purs
La mer bergère de l'azur
Infinie

Voyez
Près des étangs
Ces grands roseaux mouillés
Voyez
Ces oiseaux blancs
Et ces maisons rouillées

La mer
Les a bercés
Le long des golfes clairs
Et d'une chanson d'amour
La mer
A bercé mon coeur pour la vie.

Pervigilium Veneris

Cras amet qui numquam amavit quique amavit cras amet.

Αύριο θα αγαπήσει αυτός που ποτέ δεν αγάπησε
κι αυτός που αγάπησε αύριο θα αγαπήσει.

Το Ξενύχτι της Αφροδίτης (Pervigilium Veneris) είναι ένα από τα μαγευτικότερα ποιήματα της λατινικής λογοτεχνίας. Γραμμένο ανάμεσα στον 2ο και τον 4ο αι. κρατάει ακόμα καλά κρυμμένο το μυστικό του ποιος είναι ο συγγραφέας του. Ορισμένοι μελετητές θεωρούν ότι γράφτηκε από τον Φλώρο (2ος αι.) κι άλλοι ότι δημιουργός του ήταν ο Τιβεριανός (4ος αι.) Όπως και να 'χει, πρόκειται για ένα ποίημα που προμηνά με τρόπο θαυμαστό και παράξενο τον ερχομό της μεσαιωνικής λατινικής ποίησης.
Από το βιβλίο του Rose Ιστορία της λατινικής λογοτεχνίας (μετ. Κ. Χ. Γρόλλιου) η υπόθεση του ποιήματος:

Η σκηνή είναι η Σικελία. Η εποχή άνοιξη. Αύριο θα γίνει μια γιορτή για την Αφροδίτη και στο μεταξύ εκείνη γλεντοκοπά μέσα στα δάση όλη τη νύχτα. Μια επωδός (Cras amet qui numquam amavit quique amavit cras amet) που διαιρεί το ποίημα σε στροφές άνισου μήκους, προσκαλεί όλους αυτούς που αγάπησαν ή δεν αγάπησαν να αγαπήσουν τη μέρα που έρχεται αύριο. Ο ποιητής τη χαιρετά σαν τη μεγαλύτερη θεά της αύξησης, αλλά τελειώνει σ' ένα τόνο απροσδόκητα λυπηρό. Η δική του άνοιξη δεν θα φτάσει, αυτός δεν μοιάζει με το αηδόνι που κελαηδεί στην Αφροδίτη και σ' εκείνους που την ακολουθούν, γιατί ο ποιητής δε θα διακόψει ποτέ τη σιωπή του.

Στην ιστοσελίδα της Bibliotheca Augustana ολόκληρο το ποίημα στα λατινικά.

Εκεί που τελειώνει η σιωπή

Εκεί που τελειώνει η σιωπή
Τι μένει;
Ένα αργό μουρμούρισμα, νυχτερινό.
Απροσδιόριστο.
Μοναχικό.

Ερωτόκριτος

Ένα απόσπασμα από τον Ερωτόκριτο, το υπέροχο αυτό λυρικό αφηγηματικό ποίημα του Βιτσέντζου Κορνάρου, γραμμένο σε κρητική διάλεκτο, με τη φωνή του Μάνου Κατράκη.



Tου κύκλου τα γυρίσματα, που ανεβοκατεβαίνου,
και του τροχού, π' ώρες ψηλά κι ώρες στα βάθη πηαίνου
με του καιρού τα αλλάματα, π' αναπαημό δεν έχου,
μα στο καλό κι εις το κακό περιπατούν και τρέχου,
και των αρμάτω οι ταραχές, όχθρητες, και τα βάρη,
του έρωτα οι μπόρεσες και τση φιλιάς η χάρη,
αυτάνα μ' εκινήσασι τη σήμερον ημέρα
ν' αναθιβάλω και να πω τα κάμαν και τα φέρα
'ς μιάν κόρη κι έναν άγγουρο, που μπερδευτήκα ομάδι
σε μια φιλιάν αμάλαγη, με δίχως ασκημάδι. ...
Kαι τ' όνομά τζη το γλυκύ το λέγαν Aρετούσα,
οι ομορφιές τ'ς ήσαν πολλές, τα κάλλη τ'ς ήσαν πλούσα.
Xαριτωμένο θηλυκό την ήκαμεν η φύση,
κι ίσα τζη δεν ευρίσκετο σ' Aνατολή και Δύση. ...
Kαι τα' όνομα του νιούτσικου Pωτόκριτο το λέγα,
ήτονε τα' αρετής πηγή και τσ' αρχοντιάς η φλέγα,
κι όλες τσι χάρες π' ουρανός και τ' άστρην εγεννήσα,
μ' όλες τον εμοιράνασι, μ' όλες τον εστολίσα. ...
Kι όντεν η νύκτα η δροσερή κάθ' άνθρωπο αναπεύγει,
και κάθε ζο να κοιμηθεί τόπο να βρει γυρεύγει,
ήπαιρνε το λαγούτον του, κι εσιγανοπορπάτει,
κι εκτύπαν το γλυκιά - γλυκιά ανάδια στο παλάτι.

Ne me quitte pas

30 χρόνια χωρίς τον μεγάλο Βέλγο τροβαδούρο Ζακ Μπρελ. Έφυγε στο άνθος του και μας άφησε την απέραντα ζεστή φωνή του.

Τραγουδώντας στη βροχή

Μια αξέχαστη, δροσερή και γλυκιά στιγμή του παγκόσμιου κινηματογράφου, με τον Τζην Κέλλυ στις δόξες του. Μακάρι τέτοια χαρά να μπορούμε να νιώθουμε όλοι. Τι άλλο μπορεί κανείς να επιθυμήσει;

Solitude

To see a world in a grain of sand

To see a world in a grain of sand,
And a heaven in a wild flower,
Hold infinity in the palm of your hand,
And eternity in an hour.

William Blake, Auguries of Innocence